25 de abril de 2012

Como cada ano chega o 25 de abril, pero este ano non é o mesmo, porque estamos metidos nunha produnda crise que non parece ter fondo, e porque a estas alturas do ano, o governo do PP estanos a levar por una senda de perda de dereitos da que empezamos a ter coñecemento de que remata mal, moi mal.

Parece mentira, pero neste 25 de abril, parecera que estivesemos recorrendo un camiño de volta que nos leva a tempos incluso anteriores a aquel ano de 1974 no que eu estaba a piques de cumprir o meu primeiro ano. Aquel 25 de abril de 1974 meus pais contemplaban con ilusión a aquel pequeno ser o ano anterior chegara ás súas vidas, e contemplaban con ilusión os acontecementos do estado veciño. Hoxe en día, 25 de abril de 2012, 38 anos despois, os españois mirámonos e aos portugueses e ao resto de Europa, con medo e horrorizados.

Non sei cal é a solución, non sei si debemos empezar a facer recollidas de firmas, si botármonos á rúa, non o sei. Só sei que non podemos deixar a estes que nos leven por un camiño que nos leva de cabeza ao precipicio. Falábamos do PSOE, fixéronno moi mal, e o pobo decidiu que governase o PP para ver si eran quen de facer as cousas tan ben como dicían que o ían facer cando eran o principal da oposición fai apenas 100 días. E o certo é que non só o están a facer mal se non que están a rir de todos os españois. Pretenden que os cidadáns apreten os seus cinturóns aínda máis pero eles non dan exemplo, pretenden recortar os presupostos en políticas sociais, en educación, en I+D, en sanidade, pero non recortan apenas na casa real, no propio governo, na igrexa e o que é peor, no gasto militar.

Sentía vergoña polo governo do PSOE pero agora, en só 100 días, sinto máis vergoña polo do PP, un governo que dicía que non ía vender aos españois aos mercados, que dixo moitas cousas na oposición e na campaña e que mentiron claramente, porque estan a facer todo o contrario. Non vale agocharse tras a suposta mentira do déficit e o seu descoñecemento por parte do PP. Iso son falacias.

E por iso, hoxe máis que nunca, ou polo menos tanto como fai 38 anos en Portugal, 25 de abril… sempre!!

Asina para que o borbón deixe de ser Presidente de Honra de WWF España

Que o Rei Juan Carlos I deixe de ser o Presidente de Honra de WWF España

Teñen actuado 0 persoas

Faltannos 0 sinaturas

Actúa ahora

Teu nome
Teu apelido
Teu correo-e
Cód. Postal
	Acepto as Norm. de Uso e Pol. de Priv.

Firma la petición

Harley Davidson

O outro día paseando polas rúas de Vilagarcía atopei esta fermosura, unha Harley Davidson customizada como unha moto militar de época. Unha máquina extraordinaria que non só destaca polo sentido da vista se non tamén polo sentido do oido. Non hai outra moto que soe como unha Harley Davidson, algo que lembrei cando chegou o dono e marchou con ela e todas as miradas na Praza de Galicia de Vilagarcía xiránrose inevitablemente ao seu paso.

Conxunción (III)

E por fin a foto definitiva, o pasado domingo, que o sábado o ceo anubiado non deixaba mirar nada.

Arriba Venus, brilante, e abaixo, xunto a Xúpiter, a lúa mentireira, que fai poucos días non se miraba porque era nova, e que agora, a pesares de ter forma de “D”, vai medrando pouco a pouco ata que a semana que ven, alá polo venres santo, volva a estar chea.

Cuspe extra

Acabo de ter unha pequena discusión cuns amigos co galo da folga e antes, no viño co amigo Henrique e Lupiña, unha parrafada na que falabamos xustamente desas cousas. A cousa é que eles, os amigos, síntense enganados cos sindicatos: representantes que non representan, que non defenden, representantes que pasan de todo, que se aprobeitan da súa posición para conseguir días libres, para prosperar nas empresas.

Penso eu que motivos para cuspirlle aos representantes sindicais hai a patadas, como aqueles representantes que se collen días de vacacións para decir que foron á folga e non perder cartos ou como aqueles sindicalistas representantes de traballadores que alardean de que eles non teñen problema ca folga porque o sindicato vailles pagar o día perdido.

Por iso gustaríame usar o meu blog para pedir algo porque igual que lle esixo ao goberno que retire a súa reforma do escravismo, tamén quero pedir unha reforma íntegra dos sindicatos, para que funcionen realmente para o que son, para que salgan deles os aproveitados, para que os sindicatos representen aos traballadores e que todos nos sintamos representados e teñamos confianza neles.

Listado de cuspes

Xa o dixen fai tempo, que tiña gañas de cuspirlle a moita xente e por iso pensei que sería boa idea facer o LISTADO DE XENTE Á QUE LLE CUSPIRÍA. Xa sei que estas cousas son intranscendentes, que non serven de nada, que ao final se tivese á ocasión non cuspiría a ninguén por educación e sentido común, pero o certo é que estas cousas son exercicios para a saúde mental de un mesmo nestes tempos de depresións, bágoas, decepcións e enfados pola situación que estamos a vivir.

Así que velaivai a lista, que vai ser en plan “do posto número 10 ao número 1”, que sería ao que máis gañas lle teño ou ao que máis lle prepararía o cuspe para que fose o máis grande e o máis cheo de mocos e outras sustancias escatolóxicas (o que comunmente chámase un “galapo verde”).

No número 10, a calquer traballador, currito ou obreiro, que, tendo defendido, exposto en público militancia ou simpatía, ou votado ao PP, agora, despois de aprovada a reforma, poña podre ao goberno ou á propia reforma.

No número 9 a todos os sindicalistas, xa sexan representantes dos traballadores ou non, e afiliados a sindicatos que están en contra da folga e que defenden a reforma do esclavismo.

No número 8 a todos os sindicalistas, xa sexan representantes dos traballadores ou non, e afiliados a sindicatos, que din que van a ir a folga e logo piden permiso laboral ou vacacións para o día 29.

No número 7 a todos os empresarios, patróns, etc que apoian á reforma laboral e que despiden aos seus traballadores alegando absentismo laboral.

No número 6 ao presidente de Mercadona que defende un modelo laboral chinés, con todos os traballadores escravizados, como modelo necesario para saír da crise mentras a súa fortuna medrou este ano pasado.

No número 5 á CEOE que emite comunicados coaccionantes para impedir que os traballadores disfruten do seu dereito constitucional, así como todos aqueles xefes, empresarios, etc que ameazan aos seus traballadores con despidos e outras medidas de presión.

No número 4 ao presidente da Xunta por impor aos traballadores, tanto da que sexan funcionarios como laborais como interinos, da Xunta, unhas reformas nas súas condicións de traballo inxustas e que non van a conseguir aforrar o previsto.

No número 3 ao Conseller de Economía da Generalitat, Andreu Mas-Colell, que sendo el mesmo, e todos os seus colegas políticos, os máis privilexiados de todos e os máis hipócritas e cínicos cando din que os funcionarios son uns privilexiados e que por iso hai que recortarlles os seus dereitos, cando non se recortan eles, de primeiros, os propios.

No número 2 ao presidente do estado español, o Sr. Rajoy que pretende ir de salvador e superman do neoliberalismo, de grande estadista e garante da democracia, reformador valente e sin comparación en todo o ancho mundo occidental, e non pasa de pseudo demócrata de dictadura travestida en democracia de república bananera ou africana, sendo como é un títere ou un monigote nas máns da titireteira maior de Europa, Angela Merkel e o seu axudante Nicolas Sarcorzi nesta gran farsa da crise que patrocinan os grandes poderes económicos do mundo.

E no número 1, o mal nacido membro das Novas Xeracións do PP de Majadahonda, Madrid, chamado Luis Gutierrez, que di que dubida que o fillo de Pilar Manjón fora nos trens do atentado do 11-M. Eu tamén dubido que haxa cerebro na caixa craneal dese ser que non merece aos seus pais e que debería ser privado de ser chamado persoa.

Sinceiramente, que a gustiño quedei!!!

Tres gatos tres

Tres eran tres os gatos de Andrés… neste caso eran tres pero non eran de Andrés, se non de Lupe e Edu. A cousa é que estes pequenos compañeiros das nosas vidas teñen cousas moi simpáticas, non diría que de humanos se non de gatos, aínda que teñen unha personalidade tan ben definida, que parecen máis humanos que moitas persoas.

Neste caso Mecha e Poporrocha ahí parados, os dous irmáns, sen máis, mirando a vida pasar. E Moqui ao seu, unha boa soneca á sombra que vai moita calor. Quen pode non querelos?

Choiva

Xa sei que non caeu moito pero é moi satisfactorio pasar dous días de choiva despois de tantos días secos, de incansable sol e inapropiado ceo azul, de extraño añorado inverno.

Choveu, por fin, non moito, pero dabondo para poder saír fóra e deixar caer a choiva na cara. E para sacar unhas poucas fotos de choiva no xardín, cas que lembrar que o ceo azul e as postas de sol son fermosas pero que un día de choiva, en certo modo, o é máis. Ou polo menos, para min, máis alegre.