Gaivotas, gatos e vellos

No pequeno prado que hai do lado do concello hai unha pequena colonia de gatos aos que os veciños animosos construíronlle unhas cantas casetiñas. Fai uns días achegueime ata aló ca intención de tirarlle unhas fotos aos vellos depósitos da panificadora pero cando cheguei ata aló e mirei aos gatos repousando por todas as esquinas do campo, xogando algún deles a perseguir ás gaivotas, as propias gaivotas voando polo prado, escapando dos gatiños e pelexando entre elas... díxenme... case que voume esquencer de fotografar ós depósitos e buscar novos modelos. Así que saiu esta tirada de fotos de gatos e de gaivotas. Sinceiramente... non me digades que non é unha chulada ese gato (ou gatiña) branco...

Claro que logo a cousa desmadrouse e caeron baixo o meu obxectivo un grupiño de vellas e o reflexo monstruoso dun vello que viña camiñando pola rúa Venezuela!

Tres gatos tres

Tres eran tres os gatos de Andrés… neste caso eran tres pero non eran de Andrés, se non de Lupe e Edu. A cousa é que estes pequenos compañeiros das nosas vidas teñen cousas moi simpáticas, non diría que de humanos se non de gatos, aínda que teñen unha personalidade tan ben definida, que parecen máis humanos que moitas persoas.

Neste caso Mecha e Poporrocha ahí parados, os dous irmáns, sen máis, mirando a vida pasar. E Moqui ao seu, unha boa soneca á sombra que vai moita calor. Quen pode non querelos?

Gata posando

Cando un convive con gatos non deixa de sorprender polas cousas que fan, polo seu comportamento, polo humanos que parecen, que teñen a súa personalidade. En parte iso é porque buscamos e interpretamos as súas emocións, os seus comportamentos como humanos que somos, e porque, por desgraza, ninguén nos ensinou a entender correctamente aos outros seres vivos, sobre todo a aqueles que máis se parecen a nos.

E porque temos metido na cachola que somos os putos amos da creación, porque só na nosa cachola aniñou a intelixencia.

Por iso vos vou ensinar as fotos que lle tirei fai uns días a Poporrocha. Cando un as mira decátase claramente de que ten unha personalidade propia, de que, si a nos se nos nota que temos alma ao mirarnos aos ollos, a eles tamén… Un, dende o seu punto de vista humano, podería pensar que está posando como unha modelo, non, está recreándose ante un ser vivo que a coida, que a fai sentir ben.

Mirando estas fotos penso que non son quen de entender a aqueles que maltratan animais. Porque iso só pode expresar unha falta de humanidade preocupante.

O gato da Galería

Este é un gato especial. Gosta dos bos combinados e licores, dos mellores tes e cafés. Gosta do jazz, do soul, do funky, do triphop e da música en directo. Gosta da fotografía, da pintura e da boa compañía. Gosta dos recunchos íntimos á luz das lámparas, ou das velas, dun oco onde quentarse, dunha cesta ben abrandada onde deitarse a mirar pasar á xente…