Adeus, pequena, adeus

Xa fan dúas semanas pequerrecha pero por fin decidínme a isto... e por fin terminei o vídeo. Para a miña lembranza e para espantar, un pouquiño, a dor. E xa temos un par de prantiñas para ti... Neniña, Poporrichiña, nunca, nunca, nunca te esquenceremos... fuches algo marabilloso nas nosas vidas, sempre buscarémoste na repisa da cociña, ao coller o xamón de pavo na neveira, detrás da porta do salón ou agochada baixo a mesa, nunha silla... e como non os teus saltiños, as túas carreiras mañanaeiras dun lado ao outro da cama para pedir comida... adeus, pequena, adeus.

Gata posando

Cando un convive con gatos non deixa de sorprender polas cousas que fan, polo seu comportamento, polo humanos que parecen, que teñen a súa personalidade. En parte iso é porque buscamos e interpretamos as súas emocións, os seus comportamentos como humanos que somos, e porque, por desgraza, ninguén nos ensinou a entender correctamente aos outros seres vivos, sobre todo a aqueles que máis se parecen a nos.

E porque temos metido na cachola que somos os putos amos da creación, porque só na nosa cachola aniñou a intelixencia.

Por iso vos vou ensinar as fotos que lle tirei fai uns días a Poporrocha. Cando un as mira decátase claramente de que ten unha personalidade propia, de que, si a nos se nos nota que temos alma ao mirarnos aos ollos, a eles tamén… Un, dende o seu punto de vista humano, podería pensar que está posando como unha modelo, non, está recreándose ante un ser vivo que a coida, que a fai sentir ben.

Mirando estas fotos penso que non son quen de entender a aqueles que maltratan animais. Porque iso só pode expresar unha falta de humanidade preocupante.